top of page
Bloemlezing van de Bewoners
Lieve Bloemstraat- en Bloemdwarsstraatbewoners,
Wij zijn benieuwd naar de geschiedenis van onze mooie straten en willen graag meer te weten komen over de oorspronkelijke of vorige bewoners van de huizen waarin iedereen nu woont. Daarom zouden we het geweldig vinden om bewonersportretten te verzamelen van iedereen die momenteel in de Bloemstraat woont of heeft gewoond. We nodigen jullie van harte uit om mee te doen en jullie verhaal te delen. Wie weet wat voor interessante en inspirerende verhalen we samen kunnen ontdekken en bewaren!
Richenel
Wie al langer in de Bloemstraat woont, herinnert zich ongetwijfeld Richenel (1957–2020) – zanger, danser, performer én buurticoon. Hij was de allereerste bewoner van huizenblok 118–122 en woonde maar liefst 32 jaar aan de Bloemstraat 118. Zijn prachtige stem was een vast geluid in de straat.Richenel, geboren als Hubertus Richenel Baars, brak in de jaren ’80 door met internationale hits als “Dance Around the World”, en werd een geliefde artiest in Nederland, Duitsland, Spanje en daarbuiten. Zijn unieke stijl – een mix van pop, soul en glamour - maakte hem tot een ware pionier.
Later richtte hij zich op jazz, waarmee hij ook in Spanje en Frankrijk veel optrad en erkenning kreeg. Hij was niet alleen een artiest, maar ook een mens met een groot hart en een warme band met zijn buurt. Zijn geliefde rozenstruik voor nummer 118, waar hij zo trots op was, bloeit nog altijd en wordt met liefde verzorgd door zijn buren.
Later richtte hij zich op jazz, waarmee hij ook in Spanje en Frankrijk veel optrad en erkenning kreeg. Hij was niet alleen een artiest, maar ook een mens met een groot hart en een warme band met zijn buurt. Zijn geliefde rozenstruik voor nummer 118, waar hij zo trots op was, bloeit nog altijd en wordt met liefde verzorgd door zijn buren.
Clint Farha
Vraagt u zich ook weleens af wie die aardige meneer is die zo vaak de Bloemstraat opruimt en zwerfvuil bij elkaar veegt? Dat is Clint Farha. Clint is een Amerikaanse danser. In 1998 sloot hij zijn 26 jaar lange en uitzonderlijke danscarrière af bij Het Nationale Ballet, die begon in 1972. Hij had toen net zijn dansopleiding aan de Mary Day School in Washington afgerond, maar choreograaf Rudi van Dantzig zag meteen zijn uitzonderlijke potentie. Clint zou een van de belangrijke vertolkers van de spraakmakende voorstelling ‘Monument voor een gestorven Jongen’ worden. Als nog onervaren danser was hij bij Het Nationale Ballet al gauw een favoriet voor solistische rollen in nieuwe choreografieën van Rudi van Dantzig, Hans van Manen en Toer van Schayk. Toen Rudolf Nurejev in 1978 tijdens een tournee met Het Nationale Ballet in Duitsland geblesseerd raakte, besliste Rudi van Dantzig dat Clint hem zou vervangen. Clint werd ter plekke bevorderd tot eerste solist. Hij zou zich daarna blijven ontwikkelen als uitzonderlijk danser in speciaal op hem gemaakte balletten. In 1977 danste hij een bijzondere rol in Peter Schats opera ‘Houdini’. Voorts trad Clint als gastdanser op bij het balletgezelschap van Hamburg en het Wielki theater in Warschau. Naast zij carrière als danser ontwikkelde hij zich ook vanaf 1980 als choreograaf in diverse workshops van Het Nationale Ballet en voor het gezelschap Dairymaids in 1990. Clint Farha ‘danst’ nu niet meer voor Het Nationale Ballet maar voor ons in de Bloemstraat! (Bron: Theaterencyclopedie)
Prijsvraag: Vraagt u zich ook weleens af wie die aardige mevrouw is die zo vaak de Tweede Bloemdwarsstraat opruimt en zwerfvuil bij elkaar veegt?
Prijsvraag: Vraagt u zich ook weleens af wie die aardige mevrouw is die zo vaak de Tweede Bloemdwarsstraat opruimt en zwerfvuil bij elkaar veegt?
Candy Dulfer
In de Bloemstraat woont de bekende saxofoniste Candy Dulfer. Al op jonge leeftijd trad ze op met haar vader Hans Dulfer. Op 11-jarige leeftijd maakte ze haar eerste plaat met hem. Ook speelde zij al jong samen met Rosa King. In 1982 trad Dulfer als 13-jarige met haar band Own Cultivation op het North Sea Jazz Festival op. De zaal zat bomvol om de jongste band uit de geschiedenis van het North Sea te zien. Twee jaar later richtte ze haar eigen band op, Funky Stuff. In 1987 speelde Dulfer in het voorprogramma van Madonna in het Feyenoord-stadion in Rotterdam. Met Prince deed ze enkele projecten in de Verenigde Staten. Haar albums, onder andere Saxuality en Sax-a-go-go, waren een groot succes. In 2022 kwam een documentaire over haar leven uit in de Nederlandse bioscopen. Regisseuse Carine Goeijers volgde Candy enkele jaren rond 2019-22 zowel in het huiselijk leven als op concerten van Nederland tot Japan. De documentaire kaart haar muzikale carrière aan, van de vroege blitz-start met de wereldsterren Prince en Dave Stewart tot recent werk met Nile Rodgers tijdens de Coronapandemie. (Bron: Wikipedia)
David de Winter
Dit schilderij is gemaakt door David de Winter van Galerie Staaf op de Bloemgracht 158.
David vertelde dat hij elke dag wanneer hij naar de sportschool loopt op verschillende tijden bij verschillend licht een foto van de Bloemstraat maakt, op de hoek van de Tweede Bloemdwarsstraat. Hij liet een recente foto zien met een prachtige avondzon die weerkaatste in de ramen en met aan het einde de Westertoren "ingepakt". Ook dat is een interessant tijdsbeeld, zei hij. En hij gaat er een schilderij van maken. We kijken ernaar uit!
David vertelde dat hij elke dag wanneer hij naar de sportschool loopt op verschillende tijden bij verschillend licht een foto van de Bloemstraat maakt, op de hoek van de Tweede Bloemdwarsstraat. Hij liet een recente foto zien met een prachtige avondzon die weerkaatste in de ramen en met aan het einde de Westertoren "ingepakt". Ook dat is een interessant tijdsbeeld, zei hij. En hij gaat er een schilderij van maken. We kijken ernaar uit!
Vroegere bewoners: Donald Jones
Een bekende Nederlander die lang in een van de Bloemdwarsstraten heeft gewoond is Donald Jones (Harlem, New York 1932–Amsterdam 2004). Hij was een Amerikaans-Nederlandse danser, acteur en zanger. Jones werd bekend als de eerste zwarte ster in de Nederlandse showbizz. Hij kwam in 1954 met de dansgroep The Moderniques vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam om als danser zijn geluk te beproeven en het racisme in zijn land te ontvluchten. Naar eigen zeggen was hij in Nederland in de eerste jaren een bezienswaardigheid: ‘Ik was een ‘oddity’. Een vreemd ding. Je kon het aanraken en je kon ermee praten. Ik liep een keer door de Leidsestraat en ik voelde ineens een hand door mijn haar. Ik schrok me lam. Waren het meisjes, ze zeiden: ‘Sorry meneer, we wilden even voelen’. Jones werd in Nederland al snel bekend door de vele optredens in televisie- en cabaretproducties. Zijn eerste engagement kreeg hij bij cabaretgroep Tingel Tangel. Eind jaren vijftig speelde hij de rol van de werkstudent Dinky in de televisieserie Pension Hommeles. In die serie zong hij de grote hit Ik zou je het liefste in een doosje willen doen, van Annie M.G. Schmidt en Cor Lemaire. Donald Jones danste vele jaren in de Snip en Snap Revue en in de Show van André van Duin. Jones was enige jaren getrouwd met Adèle Bloemendaal. In november 2004 overleed Donald Jones op 72-jarige leeftijd. (Bron: Wikipedia)
Jaap Kapteyn
Heeft u deze aardige buurtbewoner wel eens gezien? Dit is Jaap Kapteyn. Jaap woont al sinds de jaren 80 met veel plezier op de Bloemstraat. Hij is vaak op bezoek bij de Fatih Moskee, waar hij al jaren komt en iedereen hem kent. Zo is hij heel actief in het verbinden van mensen en heeft hij er mede voor gezorgd dat de Fatih Moskee onderdeel is geworden van de Museumnacht. Wat niet veel mensen weten is dat Jaap een van de allereerste winnaars was van het 'mooiste en groenste dakterras' van de Jordaan. Hij heeft een prachtig dakterras waar hij al zijn eigen groente verbouwd.
Jeangu Macrooy
In een van de Bloemdwarsstraten woont de succesvolle Surinaamse zanger, songwriter en acteur Jeangu Macrooy. Samen met zijn tweelingbroer Xillan vormde hij in 2011 de band Between Towers. Na twee jaar studie aan het Conservatorium van Paramaribo verhuisde hij in 2014 naar Nederland om de opleiding songwriter te volgen. Zijn eerste single, Gold, werd goed ontvangen: hij speelde het nummer in De Wereld Draait Door en het werd gebruikt in een reclame voor Game of Thrones. Macrooys debuutalbum High On You kwam binnen in de album-charts en werd Radio 1 CD van de week. Volgende albums zijn Horizon en Summer Moon. Jeangu Macrooy treedt ook op buiten Nederland. Zo deed hij het voorprogramma bij concerten van Curtis Harding, Ayọ en Trombone Shorty. Macrooy speelde de rol van Judas Iskariot in The Passion 2018. Zijn single Dance With Me is de titelsong van Michiel van Erps speelfilm Niemand in de stad. Bij het Eurovisiesongfestival van 2021 deed hij mee met het nummer Birth of a New Age. Sinds de première op 21 januari 2024 speelt hij de rol van Jezus in de rockopera Jesus Christ Superstar. Dit is een Engelstalige musical van regisseur Ivo van Hove. (Bron: Wikipedia)
Rob Manga
Rob Manga is een in de Bloemstraat gevestigde DJ en muziekproducent, die veel draait in Azië, Europa en de VS. Hij maakte zijn debuut op de eerste HipHop/R&B-Party in Holland Bassline in het legendarische RoXY. Hij werd uitgenodigd in The Soul Kitchen, Milky Way en het vermaarde Paradiso waar hij LEGENDS initieerde: de beste Soul-Party van Nederland. Hij werkte samen met Chaka Khan, Nile Rodgers & Chic, Gregory Porter, D’Angelo, Angie Stone, Earth,Wind & Fire en De La Soul. Hij draaide met Theo Parrish, Kenny Dope, DJ Spinna, Maseo (De La Soul), Karizma, Rich Medina, DJ Koco aka Shimokita, John Morales, Lefto, Akalepse (Big Crown) en Jim Sharpe. Rob Manga treedt wereldwijd op in clubs als Baby's Alright NY (VS), The Wind Up Space Baltimore (VS), The Short Stop, LA (VS), Playhouse, Beijing (CH), Vogue Lounge,Bangkok (TH), Midnight, SEOUL (Z-KOREA), Cassiopeia, Berlijn (DUITSLAND). Hij is een frequente en zeer gerespecteerde DJ op festivals als Summer Dance Forever Amsterdam, Milk Shake Amsterdam, IBE Heerlen, Forever Japan, Green Panda Beijing China, Juste Debout Paris, Red Bull BC One Amsterdam en het North Sea Jazz Festival. Hij bracht Things Will Get Better feat Lady Alma (VS) uit op Dopeness Galore en What About Love op Sunshine Sound US. (Bron: robmanga.com)
Interview: Willem Bruls
Naam: Willem Bruls
Adres: Bloemstraat 108A
Leeftijd: Geboren in 1963
Beroep: Dramaturg en auteur
Door: Carolien Oosterhoff, 28 juni 2024
Willem, je bent een bekend gezicht in de Bloemstraat. Hoe ben je hier terechtgekomen?
In 1993 kon ik ruilen met iemand die hier woonde. Ik had een appartementje in
Buitenveldert en wilde graag terug naar de stad. Sindsdien woon ik hier, eerst in een oud huis tot 2017 en nu op 108A.
Van oorsprong kom je niet uit Amsterdam, toch?
Nee, ik kom uit Limburg, uit een klein dorpje genaamd Schinnen. Het ligt in de driehoek Sittard, Heerlen, Maastricht. Op mijn zeventiende ging ik naar Amsterdam om een lerarenopleiding te doen. Daarna heb ik Nederlands en kunstgeschiedenis gestudeerd aan de VU.
Je hebt een interessante carrière opgebouwd. Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik ben dramaturg en auteur. Dat betekent dat ik werk aan producties in muziektheater, theater en opera. Samen met regisseurs, componisten en choreografen ontwikkel ik
voorstellingen. Daarnaast schrijf ik boeken over opera en theater, zoals een boek over opera in Venetië en een muzikaal portret van Aleppo, een Syrische stad. Dat laatste project was naar aanleiding van de burgeroorlog en omvatte concerten met Cappella Amsterdam.
Je bent nu ook betrokken bij het Bloemstraatfeest. Wat motiveerde je om daaraan deel te nemen?
Het begon allemaal rond 2000 met Jaap aan de overkant. Hij is heel sociaal en heeft veel contacten in de straat. Hij zei: "We moeten een straatfeest organiseren om mensen bij elkaar te brengen. Het gaat niet alleen om het feest, maar ook om de voorbereiding en het samenzijn.” Zo heb ik een paar jaar meegedaan met de organisatie. We hadden bingo, een loterij, ontbijt voor ouderen, van alles. Maar vanaf 2011 werd het moeilijker door gedoe met Ymere, de woningcorporatie, die de sociale woningbouw in het centrum wilde opheffen.
Je noemde een legendarische foto bij het conflict met Ymere. Vertel eens, hoe ging dat?
Ja, die foto, die ook op de voorkant van de website voor het feest staat, werd een echt icoon. Ymere wilde dat we uit onze huizen gingen. Rob Smit, die iets verderop woont, maakte de foto van ons straatfeest met de Westertoren op de achtergrond. Hij nam die foto elke keer mee naar vergaderingen met Ymere om te laten zien wat ze kapot maakten: een gemeenschap van mensen die samen leven en straatfeesten organiseren.
En toch kwam er weer een feest?
Ja, vorig jaar klopte Jaap weer op mijn raam en zei: "Willem, we moeten weer een straatfeest organiseren." Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik kan het niet laten als ik er eenmaal bij betrokken ben. We deden een pilot, kleine kaartjes uitdelen aan vrienden en bekenden. Het was kleinschalig maar het werd een succes. Dit jaar doen we het groter, met de hele straat en zijstraten erbij. Iedereen kan meedoen: Jordanezen, studenten, juppen, expats, en ook het asielzoekerscentrum betrekken we graag.
Dus je hebt uiteindelijk toch geholpen?
In een stad als Amsterdam, en vooral in de Jordaan heb je contact met buren, maar toch blijft het anoniem. De maatschappelijke ontwikkelingen, de veranderende stad en bevolking, de hoge woonkosten...het valt allemaal een beetje uit elkaar. Door een straatfeest hopen we weer meer gemeenschapszin te creëren. Dat we elkaar weer groeten op straat.
En zie je dat ook gebeuren?
Absoluut. Je ziet het aan de feestcommissie. Het is een wisselende groep, maar er ontstaat wel iets.
Wat is je favoriete herinnering aan onze buurt en waarom?
O, jee. Dat is lastig kiezen! Een van mijn favoriete herinneringen is toen ik hier kwam wonen in 1993. Je hoort de klokken van de Westertoren 24 uur per dag. In het begin slaap je er niet van, maar na een tijdje raak je eraan gewend en hoor je ze niet meer. Totdat ze opeens de melodie veranderden en ik de klokken weer hoorde. Dat was een heel vertrouwd gevoel, dat geluid van de Westertoren. Het is een groot symbool van de stad en de Jordaan. Dat geluid dat verdwijnt en dan weer terugkomt, is een mooie ervaring.
Het klinkt alsof die klokken een speciaal plekje hebben.
Absoluut. De eerste melodie die ik hoorde toen ik hier kwam wonen, is nooit meer teruggekomen, maar ik blijf altijd hopen dat ik die nog een keer zal horen. Het is ook leuk dat op dinsdagmiddag iemand op de klokken freewheelt met Mozart, de Beatles en zelfs ABBA. Dat geeft de stad iets heel huiselijks, iets knus. Een van mijn favoriete herinneringen is van zo'n twintig jaar geleden. We hadden bij een van de oude feesten contact opgenomen met de beiaardier van de Westertoren. Hij kwam speciaal voor ons spelen. Dat was echt fantastisch en het bracht de buurt nog dichter bij elkaar.
Als je een dag zou kunnen ruilen met iemand in de buurt, wie zou dat zijn en waarom?
Nu, dat is een interessante. Ja. Ik moet ze even allemaal nagaan, dat ik niemand vergeet. [Willem denkt even goed na]. Vroeger had je Joost Ritman hier natuurlijk.
Ja, de Bibliotheca Philosophica Hermetica. Dat was precies tegenover mijn woning.
Uit nieuwsgierigheid zou ik wel een dag uit zijn leven willen leven. Omdat het iemand is die uit de Jordaan komt die een hele eigen wereld gebouwd heeft. Met een hele particuliere belangstelling. Niet alleen zijn bedrijf, maar ook die hele hermetische bibliotheek. Die collectie! Ik zou dan wel eens willen weten hoe zo'n brein werkt. Hoe hij de dingen zo voor elkaar krijgt. Het is boeiend om te zien hoe mensen slagen in het realiseren van hun passie. Of hun obsessies, zo je wilt, of hun belangstelling. En dat een keer van binnenuit kunnen beleven.
Als je jezelf zou moeten beschrijven in drie woorden die met ons buurtfeest te maken hebben. Welke drie woorden zouden dat dan zijn? En waarom?
Plezier. Gemeenschap. Nieuwsgierigheid. Dat vind ik zo leuk aan het buurtfeest. Ik bedoel, die meneer die daar woont, die ken ik ook al meer dan 25 jaar. Maar ik heb nu pas gehoord dat hij dirigent is geweest. Of dat Candy Dulfer hier woont. En dat je dan ontdekt dat mijn buurvrouw Lucrécia veel mensen kent uit mijn vak, omdat zij ook muziektheaterproducties heeft gemaakt. Dus die nieuwsgierigheid om anderen te leren kennen, die connectie te vinden, dat is ook wel belangrijk.
Als ik je één superkracht zou kunnen geven om het buurtfeest nog leuker te maken en je zou al het budget van de wereld hebben en er waren geen beperkingen verder, wat zou je dan doen?
Op de laatste vergadering zei Lucrécia tegen me: "Why don't you make an opera?" Dus ik zeg: "Een opera over de Bloemstraat?!" Er moet muziek en tekst gemaakt worden, er moeten zangers gevonden worden en het moet uitgevoerd worden met een decor. Ik zou best een componist willen zoeken. Misschien wel iemand uit de straat, wie weet.
Aan wie geef je het stokje door? Wie is de volgende die ik mag interviewen en waarom?
Ah, ja. Dan zou ik toch zeggen Jaap. Jaap Kapteyn!
Adres: Bloemstraat 108A
Leeftijd: Geboren in 1963
Beroep: Dramaturg en auteur
Door: Carolien Oosterhoff, 28 juni 2024
Willem, je bent een bekend gezicht in de Bloemstraat. Hoe ben je hier terechtgekomen?
In 1993 kon ik ruilen met iemand die hier woonde. Ik had een appartementje in
Buitenveldert en wilde graag terug naar de stad. Sindsdien woon ik hier, eerst in een oud huis tot 2017 en nu op 108A.
Van oorsprong kom je niet uit Amsterdam, toch?
Nee, ik kom uit Limburg, uit een klein dorpje genaamd Schinnen. Het ligt in de driehoek Sittard, Heerlen, Maastricht. Op mijn zeventiende ging ik naar Amsterdam om een lerarenopleiding te doen. Daarna heb ik Nederlands en kunstgeschiedenis gestudeerd aan de VU.
Je hebt een interessante carrière opgebouwd. Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik ben dramaturg en auteur. Dat betekent dat ik werk aan producties in muziektheater, theater en opera. Samen met regisseurs, componisten en choreografen ontwikkel ik
voorstellingen. Daarnaast schrijf ik boeken over opera en theater, zoals een boek over opera in Venetië en een muzikaal portret van Aleppo, een Syrische stad. Dat laatste project was naar aanleiding van de burgeroorlog en omvatte concerten met Cappella Amsterdam.
Je bent nu ook betrokken bij het Bloemstraatfeest. Wat motiveerde je om daaraan deel te nemen?
Het begon allemaal rond 2000 met Jaap aan de overkant. Hij is heel sociaal en heeft veel contacten in de straat. Hij zei: "We moeten een straatfeest organiseren om mensen bij elkaar te brengen. Het gaat niet alleen om het feest, maar ook om de voorbereiding en het samenzijn.” Zo heb ik een paar jaar meegedaan met de organisatie. We hadden bingo, een loterij, ontbijt voor ouderen, van alles. Maar vanaf 2011 werd het moeilijker door gedoe met Ymere, de woningcorporatie, die de sociale woningbouw in het centrum wilde opheffen.
Je noemde een legendarische foto bij het conflict met Ymere. Vertel eens, hoe ging dat?
Ja, die foto, die ook op de voorkant van de website voor het feest staat, werd een echt icoon. Ymere wilde dat we uit onze huizen gingen. Rob Smit, die iets verderop woont, maakte de foto van ons straatfeest met de Westertoren op de achtergrond. Hij nam die foto elke keer mee naar vergaderingen met Ymere om te laten zien wat ze kapot maakten: een gemeenschap van mensen die samen leven en straatfeesten organiseren.
En toch kwam er weer een feest?
Ja, vorig jaar klopte Jaap weer op mijn raam en zei: "Willem, we moeten weer een straatfeest organiseren." Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik kan het niet laten als ik er eenmaal bij betrokken ben. We deden een pilot, kleine kaartjes uitdelen aan vrienden en bekenden. Het was kleinschalig maar het werd een succes. Dit jaar doen we het groter, met de hele straat en zijstraten erbij. Iedereen kan meedoen: Jordanezen, studenten, juppen, expats, en ook het asielzoekerscentrum betrekken we graag.
Dus je hebt uiteindelijk toch geholpen?
In een stad als Amsterdam, en vooral in de Jordaan heb je contact met buren, maar toch blijft het anoniem. De maatschappelijke ontwikkelingen, de veranderende stad en bevolking, de hoge woonkosten...het valt allemaal een beetje uit elkaar. Door een straatfeest hopen we weer meer gemeenschapszin te creëren. Dat we elkaar weer groeten op straat.
En zie je dat ook gebeuren?
Absoluut. Je ziet het aan de feestcommissie. Het is een wisselende groep, maar er ontstaat wel iets.
Wat is je favoriete herinnering aan onze buurt en waarom?
O, jee. Dat is lastig kiezen! Een van mijn favoriete herinneringen is toen ik hier kwam wonen in 1993. Je hoort de klokken van de Westertoren 24 uur per dag. In het begin slaap je er niet van, maar na een tijdje raak je eraan gewend en hoor je ze niet meer. Totdat ze opeens de melodie veranderden en ik de klokken weer hoorde. Dat was een heel vertrouwd gevoel, dat geluid van de Westertoren. Het is een groot symbool van de stad en de Jordaan. Dat geluid dat verdwijnt en dan weer terugkomt, is een mooie ervaring.
Het klinkt alsof die klokken een speciaal plekje hebben.
Absoluut. De eerste melodie die ik hoorde toen ik hier kwam wonen, is nooit meer teruggekomen, maar ik blijf altijd hopen dat ik die nog een keer zal horen. Het is ook leuk dat op dinsdagmiddag iemand op de klokken freewheelt met Mozart, de Beatles en zelfs ABBA. Dat geeft de stad iets heel huiselijks, iets knus. Een van mijn favoriete herinneringen is van zo'n twintig jaar geleden. We hadden bij een van de oude feesten contact opgenomen met de beiaardier van de Westertoren. Hij kwam speciaal voor ons spelen. Dat was echt fantastisch en het bracht de buurt nog dichter bij elkaar.
Als je een dag zou kunnen ruilen met iemand in de buurt, wie zou dat zijn en waarom?
Nu, dat is een interessante. Ja. Ik moet ze even allemaal nagaan, dat ik niemand vergeet. [Willem denkt even goed na]. Vroeger had je Joost Ritman hier natuurlijk.
Ja, de Bibliotheca Philosophica Hermetica. Dat was precies tegenover mijn woning.
Uit nieuwsgierigheid zou ik wel een dag uit zijn leven willen leven. Omdat het iemand is die uit de Jordaan komt die een hele eigen wereld gebouwd heeft. Met een hele particuliere belangstelling. Niet alleen zijn bedrijf, maar ook die hele hermetische bibliotheek. Die collectie! Ik zou dan wel eens willen weten hoe zo'n brein werkt. Hoe hij de dingen zo voor elkaar krijgt. Het is boeiend om te zien hoe mensen slagen in het realiseren van hun passie. Of hun obsessies, zo je wilt, of hun belangstelling. En dat een keer van binnenuit kunnen beleven.
Als je jezelf zou moeten beschrijven in drie woorden die met ons buurtfeest te maken hebben. Welke drie woorden zouden dat dan zijn? En waarom?
Plezier. Gemeenschap. Nieuwsgierigheid. Dat vind ik zo leuk aan het buurtfeest. Ik bedoel, die meneer die daar woont, die ken ik ook al meer dan 25 jaar. Maar ik heb nu pas gehoord dat hij dirigent is geweest. Of dat Candy Dulfer hier woont. En dat je dan ontdekt dat mijn buurvrouw Lucrécia veel mensen kent uit mijn vak, omdat zij ook muziektheaterproducties heeft gemaakt. Dus die nieuwsgierigheid om anderen te leren kennen, die connectie te vinden, dat is ook wel belangrijk.
Als ik je één superkracht zou kunnen geven om het buurtfeest nog leuker te maken en je zou al het budget van de wereld hebben en er waren geen beperkingen verder, wat zou je dan doen?
Op de laatste vergadering zei Lucrécia tegen me: "Why don't you make an opera?" Dus ik zeg: "Een opera over de Bloemstraat?!" Er moet muziek en tekst gemaakt worden, er moeten zangers gevonden worden en het moet uitgevoerd worden met een decor. Ik zou best een componist willen zoeken. Misschien wel iemand uit de straat, wie weet.
Aan wie geef je het stokje door? Wie is de volgende die ik mag interviewen en waarom?
Ah, ja. Dan zou ik toch zeggen Jaap. Jaap Kapteyn!
Foto's, gedichten en verhalen voor het Bloemstraatfeest
Heb je bijzondere en/of leuke foto's, gedichten en verhalen van de straat, je huis, jezelf of een oud eigenaar? Stuur ze ons op dan zetten we ze op de site.
bottom of page